EXPOSITION "TRACER LES PARCOURS, SAVOIR SE PLACER..." D'AURÉLIA GUY

De tentoonstelling %ABTracer les parcours, savoir se placer...%BB is een installatie die zich bevindt op het snijvlak van hedendaagse kunst en de menswetenschappen, tussen observatie/ pastorale praktijk en artistieke praktijk, en geschriften van pastorale bewegingen om een pastorale heterotopie (volgens Michel Foucault) in kaart te brengen, die zich zou proberen te oriënteren in het landschap te midden van het levende en samen met de herdershond. Een collectie wandtapijten en een vilten mantel, die hier worden gepresenteerd, zijn het resultaat van een veldonderzoek: wandelingen in de zomerweiden van Cagire, Escalette, Gar, Bentaillou, Urets, Formiguères, Gérac, Val Louron... ontmoetingen met herders, veehouders en schapenknippers, het verzamelen van verhalen en handelingen, het scheren en oogsten van de wol van de kuddes die in het Pyreneeënmassief zijn getranshumereerd en van de bergen zijn afgedaald.

Deze grondstof, met de hand bewerkt, geoogst, gesorteerd, gewassen, gekaard, gekamd en vervilten, vormt de basis voor een dynamische cartografie van het materiaal wol, een gezamenlijke weergave van de relaties tussen mensen, dieren en gebieden.

Elk viltwerk is zowel een materieel archief door zijn materiaal en geografie als een gevoelige cartografische ruimte van beweging binnen zijn landschap: dat van de transhumance, de verplaatsingen van dieren en de verplaatsingen die verband houden met de herderspraktijk in de zomerweiden van de Pyreneeën.

De choreografische dimensie van de herderlijke en ambachtelijke handeling in dit creatieve onderzoek komt voort uit het wandelen, het wandelen met de schapen en de topografie als methoden: het landschap verkennen onder alle weersomstandigheden, een route uitstippelen, de kudde door deze radicale topografie leiden, je inpassen in een ritme, een ademhaling, een aanwezigheid, weten hoe je je tussen de honden en de schapen moet plaatsen, lopen, lopen, schuilen, lopen, maar bovenal: dat ze goed eten!

De berg wordt een ruimte waar het levende wordt beschreven, de gebaren van de zorg, het spoor, de drijfweg, waar de aandacht voor het levende zich vertaalt in bewegingsvormen die worden gedeeld tussen mensen en niet-mensen, tussen lichaam en materie, en dit alles vormt een choreografische partituur.

Door het combineren van herderspraktijken, cartografie, textielkunst en transhumance onderzoekt Aurélia Guy de manier waarop ambachtelijke handelingen, het beschermen van kuddes en het aanpassen aan de natuur onze manier van bewegen in het landschap en van leven temidden van het levende vormgeven.